نسيم خودش را به تن زمختش مي مالد ؛

-         غمت بهر چيست ؟

-         تو  مي روي آزاد و مرا پاي در بند است. دم از غم مي زني ؟!

-         من پاي تو خواهم شد..!

-         تو را چه فهم است از درد من..که حتي نمي دانم ته اين جنگل کجاست !

-         من درد بسيار می شنوم و بيشتر می کشم ..ولي باز مي خواهم بشنوم .

-         جوانه هايم با هر بهار متولد مي شوند و زود مي فهمند که پاييزي در راه است.. چکاوک با شاخه هاي ترحم لانه اي مي سازد.. و هر  زمستان که مي آيد ، شايد من بر دوش ، به رد پاي هيزم شکني خسته مي نگرم ، کفن پوش ، که مرا با خود به دوزخ خواهد برد .

-         دل مبند که تلخ نيانديشي تا هستي ، هستي از آن توست.

-         من فقط دشتي مي خواهم که در آن بدوم..! جنگلي که موريانه هايش سيرند و کلاغ هايش سکوت را مي فهمند. .جنگلي که در ناشناخته هايش رها شوم..

 آيا جايي را می شناسی که لحظه ای تضمين به من هديه دهد ؟!

-        … پس بساز !